partner strategiczny Okno-pol Al-Tech
partnerzy

Zespół Rzeczoznawców przedstawia swoją opinię

Czytaj więcej:

Niniejszy dokument nie stanowi oficjalnej wykładni przepisów prawa i nie może być stosowany jako podstawa prawna do rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach. Opinie i propozycje zawarte w stanowiskach Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP należy traktować jako materiał pomocniczy.


Kraków, 29 listopada 2018r.

OPINIA nr ZR 101

Zespołu Rzeczoznawców
przy Radzie Małopolskiej Okręgowej Izby Architektów RP

 

Treść zapytania:

Podczas wizji odbiorowej  przedstawicieli Komendy Miejskiej PSP zakwestionowano rozwiązanie,  w którym ewakuację z pomieszczeń pracy indywidualnej  odbywa się poprzez pomieszczenie przeznaczone do rekreacji i spotkań z rodzicami.  Układ pomieszczeń  stanowi optymalne rozwiązanie programu użytkowego, w którym z kilku pokojów pracy wychodzi się na przestrzeń wspólną, ogrzewaną, klimatyzowaną, oświetloną oknami połaciowymi w przepisowych proporcjach  i przewidzianą do zaaranżowania meblami rekreacyjnymi przeznaczonymi do spotkań grup młodzieży lub z rodzicami odwiedzającymi dzieci mieszkające w internacie.  Sytuację komplikuje przeznaczenie szkoły dla niedosłyszących, którzy przez rzeczoznawców traktowani  są jako „osoby o ograniczonej zdolności poruszania się” czyli ZL II.   Problem jak się wydaje dotyczy kategorii ZL I i ZL II, bo tam jednostronne dojście wynosi 10m co przy porównaniu z 40m przejścia w pomieszczeniach ZL wywołuje u strażaków automatyczny sprzeciw niezależnie od faktycznego przeznaczenia pomieszczenia przechodniego. Ponieważ, rzecz jest fundamentalna z punktu widzenia konstruowania programu użytkowego i projektu powstaje pytanie:

W jakiej sytuacji należy stosować § 237 WT.  [Przejścia ewakuacyjne]  a w jakiej a w jakiej § 256 WT.  [Dojście ewakuacyjne] wziąwszy pod uwagę powiązania funkcjonalne pomieszczeń oraz konieczność zapewnienia bezpiecznej ewakuacji?

 


Zespół Rzeczoznawców przedstawia swoje stanowisko:

Podstawa prawna:

1/ Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (T.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422; zm.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2285.)

237. [Przejścia ewakuacyjne]

  1. W pomieszczeniach, od najdalszego miejsca, w którym może przebywać człowiek, do wyjścia ewakuacyjnego na drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożarowej albo na zewnątrz budynku, powinno być zapewnione przejście, zwane dalej "przejściem ewakuacyjnym", o długości nieprzekraczającej:
    1) w strefach pożarowych ZL - 40 m;
    2) w strefach pożarowych PM o gęstości obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m2 w budynku o więcej niż jednej kondygnacji nadziemnej - 75 m;
    3) w strefach pożarowych PM, o obciążeniu ogniowym nieprzekraczającym 500 MJ/m2, w budynku  o więcej niż jednej kondygnacji nadziemnej oraz w strefach pożarowych PM w budynku o jednej kondygnacji nadziemnej bez względu na wielkość obciążenia ogniowego - 100 m.
  1. W pomieszczeniu zagrożonym wybuchem długość przejścia ewakuacyjnego, o którym mowa w ust. 1
    pkt 2 i 3, nie powinna przekraczać 40 m.
  2. Dopuszcza się prowadzenie przez pomieszczenie zagrożone wybuchem przejścia ewakuacyjnego z innego pomieszczenia, jeżeli pomieszczenia te są powiązane funkcjonalnie.
  3. Jeżeli z przewidywanego przeznaczenia pomieszczenia nie wynika jednoznacznie sposób jego zagospodarowania, projektowa długość przejścia ewakuacyjnego nie może być większa niż 80% długości określonej w ust. 1 i 2.
  4. W pomieszczeniach o wysokości przekraczającej 5 m długość przejść, o których mowa w ust. 1 i 2, może być powiększona o 25%.
  5. Długości przejść, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą być powiększone pod warunkiem zastosowania:
    1) stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych - o 50%;
    2) samoczynnych urządzeń oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu - o 50%.
  1. Powiększenia, o których mowa w ust. 5 i 6 pkt 1 i 2, podlegają sumowaniu.
  2. Przejście, o którym mowa w ust. 1, nie powinno prowadzić łącznie przez więcej niż trzy pomieszczenia.
  3. Ścianek działowych oddzielających od siebie pomieszczenia, dla których określa się łącznie długość przejścia ewakuacyjnego, nie dotyczą wymagania określone w § 216 ust. 1.
  4. Szerokość przejścia ewakuacyjnego w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi, z zastrzeżeniem

§ 261, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji ono służy, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż 0,9 m, a w przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3 osób - nie mniej niż 0,8 m.

2/ PN-ISO 6707-1:2008 Budynku i budowle. Terminologia. Część 1: Terminy ogólne

 (pkt 4.13) „pomieszczenie” jest definiowane jako zamknięta przestrzeń w obrębie kondygnacji inna niż przestrzeń ruchu,

(pkt 4.4.1) „przestrzeń ruchu” to przestrzeń służąca do przemieszczania się ludzi, transportu towarów i ruchu pojazdów. (pkt 4.4.3), „korytarza” (pkt 4.4.3), który stanowi wąską, zamkniętą przestrzeń ruchu, która umożliwia dojście do pomieszczeń lub innych przestrzeni.


Opinia Zespołu Rzeczoznawców:

Zgodnie z § 236 WT Z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej, bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej "drogami ewakuacyjnymi.           
Zgodnie z § 237.1  WT W pomieszczeniach, od najdalszego miejsca, w którym może przebywać człowiek, do wyjścia ewakuacyjnego na drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożarowej albo na zewnątrz budynku, powinno być zapewnione przejście, zwane dalej "przejściem ewakuacyjnym"(…).             
9. Przejście, o którym mowa w ust. 1, nie powinno prowadzić łącznie przez więcej niż trzy pomieszczenia.


Przepisy nie precyzują dodatkowych wymagań dotyczących wspomnianych wyżej trzech pomieszczeń wprowadzają natomiast rozróżnienie pomiędzy „pomieszczeniem” a „drogą komunikacji ogólnej”

Zgodnie z  PN-ISO 6707-1:2008 Budynku i budowle. Terminologia. Część 1: Terminy ogólne:

„pomieszczenie” jest definiowane w z pkt 4.13 jako zamknięta przestrzeń w obrębie kondygnacji inna niż przestrzeń ruchu.

przestrzeń ruchu” jest definiowana w   pkt 4.4.1  jako  przestrzeń służąca do przemieszczania się ludzi, transportu towarów i ruchu pojazdów.


Zgodnie z definicjami normy kryterium odróżniającym „przestrzeń ruchu” od „pomieszczenia” jest  przeznaczenie i dostosowanie do funkcji podstawowej. Można zatem stwierdzić, że:

Wydzielona przestrzeń stanowi „przestrzeń ruchu”, kiedy większa część analizowanej powierzchni służy tylko celom przemieszczania ludzi, pojazdów i towarów, a dodatkowo początek i cel tego przemieszczania się leżą poza  nią.

Wydzieloną przestrzeń można uznać za „pomieszczenie” w przypadku, kiedy  w przeważającej części pełni również inne poza komunikacją funkcje użytkowe i istnieją realne przesłanki aby taką rolę wykazać np. poprzez zapewnienie odpowiedniego dla pobytu ludzi oświetlenia, temperatury, wentylacji.

Proporcje pomieszczenia nie mogą być tutaj rozstrzygające a jedynie fakt zapewnienia poza wymaganą szerokością ewakuacyjną prawidłowej powierzchni i warunków do pełnienia poza komunikacyjnej funkcji.

 

(W.D.) 

 
arch. Wojciech Dobrzański,
Koordynator Zespołu Rzeczoznawców
przy Radzie Małopolskiej Okręgowej IARP

 


Wróć do wszystkich opinii